“က်ားေမေမရဲ႕
တိုက္ပြဲေတးသံ” Battle Hymns of the Tiger Mum စာအုပ္ေရးသားျပဳစုသူ
ေအမီခၽြာအေနနဲ႔ မွန္ကန္မႈတစ္ခုေတာ့ တကယ္ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့
က်ားေမေမလိုမ်ဳိး ကေလးေတြကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ၾကတာဟာ တရုတ္လူမ်ဳိးေတြသာ
မဟုတ္တာပါ။
အျခားတုိင္းျပည္မ်ားမွာလည္း အဲဒီလိုမ်ဳိး ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ ေမာင္းႏွင္ေနၾကတယ္။
ပညာေရးမွာ ေအာင္ျမင္ေစဖုိ႔ ဖိအား၊ ေက်ာင္းမွာ၊ တကၠသိုလ္မွာ ထိပ္ဆံုးေနရာမွာ
ရွိေနဖို႔၊ “အလုပ္အကိုင္ေကာင္း” ရရွိေအာင္ အားထုတ္ဖို႔ - စတာေတြကို
အိႏိၵယလို၊ ပါကစၥတန္လို၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္လို ေတာင္အာရွတုိင္းျပည္ေတြမွာ
ေနထိုင္သူေတြကလည္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္ လုပ္ေနၾကတာပါ။
မဲလဘုန္းတကၠသိုလ္၊ ကမၻာ့ပညာေရးေလ့လာမႈဌာန ပါေမာကၡ ေဖဇယ္ရစ္ဗီကေတာ့
ေတာင္အာရွမိဘမ်ားဟာ သား သမီးေတြရဲ႕ အလုပ္အကုိင္ ေရြးခ်ယ္မႈမွာ
အလုပ္မ်ဳိးစံုထဲ အသင့္ေတာ္ဆံုးဆိုတာကို ပိုလို႔ ေရြးခ်ယ္လာ ေစေပမယ့္
ဆရာ၀န္၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ဥပေဒ လိုမ်ဳိး “ဂုဏ္သိကၡာ” ရွိတယ္ဆိုတဲ့
အလုပ္အကိုင္ေတြကိုသာ ဖိအားေပး ေရြးခ်ယ္ ခိုင္းေနၾကတုန္းပါ။
တကယ္ေတာ့လည္း သိပ္ကို ျပင္းထန္လြန္းေနၾကတဲ့ အိႏိၵယမိဘအေရအတြက္ဟာ
တရုတ္ထက္ေတာင္မွ ေက်ာ္လြန္ႏုိင္ တယ္လို႔ မူလစာေရးသူ ေအမီခၽြာက
ဆိုပါတယ္။ အိႏိၵယမိဘေတြဟာ ၀င္ေငြရဲ႕ ၃၃ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္အထိကို
သားသမီးေတြရဲ႕ ပညာေရးမွာ သံုးၾကတယ္လို႔ဆုိပါတယ္။ သီးသန္႔က်ဴရွင္ေတြ၊
စာေမးပြဲမွာ ရမွတ္ေကာင္းေစတဲ့ “သီးသန္႔စပါယ္ရွယ္ေက်ာင္း” cram schools
ေတြကို ပို႔တာေတြလည္း ပါပါတယ္။
“ႏုိင္ငံအဆင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈေတြက အခုေတာ့ ဂလိုဘယ္အဆင့္ျဖစ္လာေနၿပီေလ။
ကမၻာ့စီးပြားေရးမွာ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ ပညာေရးကို ေက်ာင္းေတြက
ျပင္ဆင္ေပးမထားဘူူးဆိုတဲ့ အျမင္ကလည္းရွိေနတာ။” ပါေမာကၡရစ္ဗီက ဆိုပါတယ္။
“ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ၿပီး ႏုိင္ငံေတြလို “တကၠသိုလ္ကို ဘယ္လမ္းက တက္တက္ရတယ္”
ဆိုတဲ့ အျမင္၊ အသိနဲ႔ အက်င့္အႀကံ မရွိေသးတဲ့ အာရွတုိင္းျပည္ေတြမွာေတာ့
ထိပ္တန္းတကၠသိုလ္ တက္ေရာက္ခြင့္ရရွိေရးဟာ “ဘာသာေရးလုိမ်ဳိး” ကို
ျဖစ္ေနေတာ့တာ။” အိႏၵိယပညာေရးႏွင့္ စိတၱေဗဒပညာရွင္ ေဒါက္တာဂ်၀ါဟာဆူရီဆက္တီက
ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ “အဲဒါဟာ ေနာက္ဆံုး ရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး
ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးေတြထဲမွာကို အေသစြဲေနတာ၊ အျခားဘာမွ လုပ္လို႔ကို
မရေတာ့ဘူး”ထိပ္တန္းေက်ာင္းေတြကို ၀င္ခြင့္ရတဲ့ ကေလးဟာ မိသားစုရဲ႕
ဂုဏ္သိကၡာကို ျမင့္ေစျပန္တယ္လို႔ ပါေမာကၡရစ္ဗီက ေျပာျပပါတယ္။
အျခားေသာကေလးေတြရဲ႕ ေသာကကေတာ့ ဆိုး၀ါးလြန္းတာပါ။ အဲဒီလိုမ်ဳိး
ထိပ္တန္းေက်ာင္းေတြကို ၀င္ခြင့္မရတဲ့ ကေလးေတြဟာ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း၊
စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ျခင္း ႀကီးမားစြာ ခံစားၾကရတတ္တယ္။ တခ်ဳိ႕ဆို မိမိကုိယ္ကို
အဆံုးစီရင္ျခင္း - ဆူဆုိက္ - ေတြေတာင္ လုပ္ၾကတာပါ။
အိႏၵိယတုိင္း(မ္) မဂၢဇင္းမွာ ၂၀၀၆ ကေန ၂၀၁၁ အတြင္း ဆူဆိုက္ႏႈန္းဟာ၂၆
ရာခုိင္ႏႈန္းအထိကို တိုးလာခဲ့တယ္လို႔ အစီရင္ခံ တင္ျပခဲ့တယ္။ မိဘေတြရဲ႕
ကေလးေတြအေပၚမွာ “ပညာေရးေလာဘေဇာ” “ရမွတ္ေကာင္း” နဲ႔ “မိဘအတၱဖိအား” ဒဏ္ကို
မခံစားႏုိင္တဲ့အဆံုးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသခဲ့ၾကျဖစ္တယ္။
တကၠသိုလ္ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္အထိ အာရွမိဘမ်ားဟာ သားသမီးေတြအေပၚမွာ
ဖိအားေပးတုန္း။ ၆၃ ရာခုိင္ႏႈန္းေသာ ပါကစၥတန္ ေဆးတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြဟာ
မိဘမ်ားရဲ႕ “ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ျမင့္ျမင့္” ဒဏ္ေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲ၊
ကိုယ္ဆင္းရဲ ျဖစ္ေနၾကပါသတဲ့။ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ျပင္ပ၊ ႏုိင္ငံျခားမွာ သြားၿပီး
ပညာသင္ေပမယ့္လည္း မိဘရဲ႕ “ဖိအားဒဏ္” က မလြတ္ေခ်ဘူး။
ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားေလေတာ့ “ဂုဏ္ပကာသန တိုးပြားေစမယ့္ ကိရိယာ” မ်ားသဖြယ္
သားသမီးေတြဟာ အရင္းအႏွီး တစ္ခုျဖစ္လာျပန္သတဲ့။
ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္သူ အိႏၵိယက နာ့ဗ္ေဂ်ာ့ဒါလီ၀ါရဲ႕ မိခင္အတၱကေတာ့
ေၾကာက္စရာပါ။ သူမရဲ႕ သမီး ၂ ေယာက္စလံုးကို တကၠသိုလ္က ဘြဲ႕ ၃ ခု triple
degree တၿပိဳင္နက္တည္း ရယူေစဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားသတဲ့။ သူမေျပာျပတာကေတာ့ ဘြဲ႔
၂ ခု double degree တၿပိဳင္နက္တည္း ယူတာေလာက္ကေတာ့ အေတာ္ေလး
ရိုးေနၿပီဆိုပဲ။ သူမရဲ႕ ဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တကယ္ျဖစ္လာေစဖို႔ သမီးေတြကို
ပရုိက္ဗိတ္က်ဴရွင္ ထားေပးတယ္။ သမီးႀကီးကို ဒီႏွစ္ ႏွစ္တ၀က္ေလာက္မွာတင္ပဲ
၉ တန္း သခ်ၤာသင္ရိုးကုန္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္။ ဒါမွ ၁၀ တန္း သင္ရိုးကို
ႀကိဳၿပီး လုပ္ႏုိင္မွာလို႔ ဆိုပါတယ္။
ေအမီခၽြာရဲ႕ ျပင္းထန္ပံုမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ဒါလီ၀ါဟာ သမီးေတြကို ဆႏၵရွိတဲ့အခါ
အေပါ့၊ အေလးသြားခြင့္ျပဳတယ္။ တီဗီြေပးၾကည့္တယ္။ ႀကိဳက္တဲ့ ဂီတတူရိယာ
ပစၥည္းကို ကုိယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္ တီးမႈတ္ေစတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္း ေတြရဲ႕
အိမ္မွာ ညအိပ္၊ ညေနမ်ဳိးေတာ့ လုပ္ခြင့္ မရဘူးတဲ့။ အားကစားဆိုတာကလည္း အခ်ိန္
ၿဖဳန္းတာပဲတဲ့။ စာေတြ ေနာက္က်သြားႏုိင္သတဲ့။
သားသမီးေတြကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေမာင္းတာဟာ အာရွမိဘမ်ားအတြက္ကေတာ့
ထမင္းစား၊ ေရေသာက္ပါပဲ။ တုိင္းျပည္က ေရႊ႕ေျပာင္း လာသူေတြလည္း
ဆက္က်င့္သံုးေနၾကတုန္းပါ။
ရို႔စ္ဘဲဆင္းဟာ ဖီဂ်ီ-အိႏၵိယႏြယ္ဖြားပါ။ သူမကိုယ္တုိင္
ႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ပံုစံကေတာ့ စည္းကမ္း အေရးႀကီးတာပါပဲ။ အခုေတာ့ သားေလးကို
ဒီအေမြ ဆက္ခံေစေတာ့မယ္။ ပံုမွန္စာေလ့လာႏုိင္ဖို႔ သီးသန္႔ က်ဴတာ
တစ္ေယာက္ထားတယ္၊ ကေလးက အခုမွ သူငယ္တန္း စတက္မယ္ လုပ္တုန္း။ “သားကို
ကူညီေပးဖို႔က က်မရဲ႕ တာ၀န္ပါ။ ဘ၀အစမွာ အေျခခံေကာင္းရဖို႔ေလ။”
ရို႕စ္ကေျပာျပပါတယ္။ သူမဆိုလိုတဲ့ “ဘ၀အစ အေျခခံေကာင္း” ဆိုတဲ့ေနရာမွာ
တစ္ပတ္ကို က်ဴရွင္ ၃ ခု ယူခုိင္တာရယ္၊ က်ဴရွင္အိမ္စာရယ္၊ ပထမတန္း စာေတြရယ္၊
ဖတ္စာအုပ္ အျပင္ အေရးနဲ႔ စာလံုးေပါင္း ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္တဲ့
အျခားစာအုပ္ေတြရယ္ ပါ၀င္ပါတယ္။
ဒါလီ၀ါနဲ႔ ရို႕စ္ဆင္းတို႔ကေတာ့ သူတို႔ဟာ က်ားေမေမေတြမဟုတ္ဘူး၊ ေအမီခၽြာလို မဟုတ္ဘူးလို႔ေတာ့ ျငင္းဆိုပါတယ္။
သူတို႔ရဲ႕ ကေလးပ်ဳိးေထာင္နည္းဟာ ေအမီခၽြာရဲ႕ တရုတ္မိဘနည္းလမ္းကို
ျပဳျပင္-ေျပာင္းလဲ-ညိွႏိႈင္းယူထားတဲ့ နည္းလမ္းလို႔လည္း ေျပာပါတယ္။
ေအမီခၽြာရဲ႕ တရုတ္နည္းကို သူတုိ႔ ေျပာင္းလဲ ျပင္ဆင္ထားပံုကေတာ့
“အနာဂတ္အတြက္ ျပင္ဆင္ေပးၿပီး” ကေလးေတြကို ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္တာလို႔
ေျပာထားတယ္။ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္တာ ကို လုပ္ခြင့္ေပးတယ္။ စြမ္းရည္ေတြ၊
အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြ၊ ဘယ္သူမွ လာ လုယူလို႔မရတဲ့ မိမိကိုယ္ကို
လံုး၀ ယံုၾကည္မႈေတြကို ပ်ဳိးေထာင္ေပးတာလို႔လည္းေျပာပါတယ္။
သို႔ေပမယ့္ ပညာရွင္ေတြကေတာ့ သိပ္ သေဘာမတူၾကပါဘူး။ စိတ္ေရာဂါကု
သမားေတာ္လည္းျဖစ္၊ ၾသစေၾတးလ်-အိႏၵိယ ေဆးပညာရွင္မ်ား အသင္းရဲ႕
ဥကၠဌလည္းျဖစ္သူ ေဒါက္တာေရွးလ္ဂ်ခ်တ္တာေ၀ဒီက ကေလးေတြကို သိပ္ၿပီး ျပင္းျပင္း
ထန္ထန္ ဖိအားေပးတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သတိေပးထားပါတယ္။
မွ်တတဲ့ နည္းလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ေစလိုေၾကာင္း “ဘက္စံု” ဖြံ႔ၿဖိဳးလာေအာင္
ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္သင့္ေၾကာင္း၊ ဒါမွ ဘ၀ရဲ႕ ႀကိဳတင္ေမွ်ာ္လင့္ထားလို႔ မရတဲ့
စိန္ေခၚမႈေတြကို ရင္ဆုိင္ႏုိင္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း စိတ္ပညာရွင္က
တိုက္တြန္းထားပါတယ္။ “လကမၻာကိုပဲ သြားတတ္တဲ့” အူေၾကာင္က်ား၊ ခံစားမႈ
ဖရိုဖရဲနဲ႔ လူမႈေရး ညံ့ဖ်င္းတဲ့ သိပၸံပညာရွင္မ်ဳိး ေတာ့လည္း
မျဖစ္ေစခ်င္လို႔ပါတဲ့။
ျမန္မာျပည္မွာေကာ “က်ားေဖေဖ” ေတြ “က်ားေမေမ” ေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိမလဲဆိုတာ စစ္တမ္းေကာက္ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလား။
ျမတ္ပန္းရွင္
ေမာကၡႏုိင္ငံတကာပညာေရးသတင္း
Source: The Age/ Tiger Mums: fierce or foolish?
http://www.maukkha.org/index.php/news-menu/international-news-maukkha/2080-tiger-mums
